Fat Matress - ST (1969)

Οι Fat Matress είναι μια folk psych rock μπάντα της οποίας ιδρυτικό μέλος ήτανε ο Noel Redding των The Jimi Hendrix Experience. Μαζί με το Neil Landon και συνεπικουρούμενοι από τους Jim Leverton και Eric Dillon ίδρυσαν τους Fat Matress το 1968. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Noel Redding εδώ παίζει κιθάρα, ενώ στους The Jimi Hendrix Experience είχε αναλάβει, ως γνωστόν το μπάσο. Από τους Fat Matress πέρασε για ένα φεγγάρι και ο Martin Barre, πριν αντικαταστήσει αυτός τον Mick Abrahams στους Jethro Tull.

Το 1969 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ το οποίο δεν έτυχε και μεγαλειώδους υποδοχής. Έφτασε πάντως μέχρι το #134 στις ΗΠΑ, ενώ το “Magic Forest” έγινε επιτυχία στην Ολλανδία. Λόγω της έλλειψης ιδιαίτερης επιτυχίας το συγκρότημα διέλυσε μετά την κυκλοφορία του δεύτερου τους άλμπουμ, το ΙΙ το 1970, το οποίο κινείται σε πιο prog βηματισμούς.

Μουσικά το άλμπουμ κινείται στα folk psych μονοπάτια της εποχής και χωρίς να έχει ιδιαίτερα ξεσπάσματα, αποτελεί αναμφισβήτητα ένα ενδιαφέρον άλμπουμ. Αξίζει να το τοποθετήσετε ευλαβικά στο πικ-απ και να το αφήσετε αργά, αλλά σταθερά να ξεδιπλώσει τις αρετές του. Κλείνοντας να σημειώσω ότι δεν είναι και ιδιαίτερα σπάνιο άλμπουμ καθώς η τομή του στο διαδίκτυο κυμαίνεται μεταξύ 10€ - 15€ για VG+ κόπια.   

 

Black Sabbath - Born Again (1983)

Το 1983 οι Black Sabbath κυκλοφορούν το ενδέκατό τους άλμπουμ, το Born Again, το μόνο που προσφέρει τις υπηρεσίες του ως τραγουδιστής ο Ian Gillan, ο οποίος εντάχθηκε στη μπάντα με την παρότρυνση του μάνατζερ Don Arden (πατέρας της γνωστής και μη εξαιρετέας Sharon Osbourne) μετά την αποχώρηση του τιτανομεγιστοτεράστιου Ronnie James Dio. Επίσης στους Sabbath επιστρέφει ο Bill Ward στα τύμπανα στη θέση του Vinny Appice, αν και τελικά δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τους Sabbath στην επερχόμενη περιοδεία και αντικαταστάθηκε από τον Bev Bevan των Electric Light Orchestra.

   Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν τον Μάιο του 1983 στο The Manor Studio με παραγωγό τον Robin Black, ενώ το επιεικώς απαράδεκτο (κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντα) εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Steve “Krusher” Joule. Είναι χαρακτηριστικό ότι το, περί ου ο λόγος, εξώφυλλο φιγουράρει σε διάφορες λίστες με «τα χειρότερα εξώφυλλα album» που κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

  Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1983 και εισπρακτικά πήγε πολύ καλά, τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στη Μεγάλη Βρετανία όπου και κατέκτησε την 4^η θέση των charts. Άλλωστε υπήρχε μία μεγάλη προσμονή για το άλμπουμ, για το πώς δηλαδή θα ακουγόταν οι Black Sabbath με τραγουδιστή τον Ian Gillan. Εντέλει οι κριτικές που έλαβε ο δίσκος ήταν κατά βάση αρνητικές. Το ίδιο βέβαια συνέβη και με την αποδοχή του από το κοινό. Γεγονός παραμένει ότι, μετά την περιοδεία που ακολούθησε την κυκλοφορία του δίσκου, οι  Sabbath δεν ξαναπαίξανε ποτέ live τα τραγούδια αυτά και ταυτόχρονα οι περισσότερες συλλογές τα αγνοούν. Προσωπικά πιστεύω ότι το κοινό περίμενε κάτι περισσότερο από το τελικό αποτέλεσμα και παράλληλα δεν μπόρεσε να αποδεχθεί τη φωνή του Gillan στους Black Sabbath ύστερα από το πετυχημένο πέρασμα του Dio. Νομίζω ότι η προσέγγιση αυτή αδικεί και το δίσκο και τους καλλιτέχνες.

   Περιέχει πολύ καλές συνθέσεις όπως τα Trashed, Disturbing The Priest, Zero The Hero, Digital Bitch, Born Again στις οποίες πρωταγωνιστούν τα riffs του Tony Iommi, ενώ η φωνή του Ian Gillan βρίσκεται σε δαιμονιώδη φόρμα. Συμπερασματικά θα έλεγα πως, χωρίς να το συγκρίνω με τις μεγαλειώδεις στιγμές της μπάντας και πριν βιαστείτε να το καταδικάσετε δια βοής, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής και επισταμένης ακροάσεως από όλους μας, γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο.  

    

ELOY - Power And The Passion (1975)

 

Το “Power And The Passion” είναι το τέταρτο άλμπουμ της γερμανικής progressive μπάντας Eloy οι οποίοι πήρανε το όνομά τους από το βιβλίο του H.G. Wells “Time Machine” καi συγκεκριμένα από τη φουτουριστική φυλή των Eloi που αναφέρεται στο βιβλίο αυτό.

   Το άλμπουμ αυτό αποδεικνύει ότι οι Eloy γνωρίζουν με τον καλύτερο τρόπο πώς να πλάσουν και να διηγηθούν μια ιστορία τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Πρόκειται για το πρώτο concept άλμπουμ του συγκροτήματος, το οποίο αναδύει έντονα έναν επικό ρομαντισμό μέσα από τη συγκλονιστική ιστορία του Jamie που ερμηνεύει ο Frank Bornemann (κιθαρίστας και ιθύνων νους της μπάντας) και της Jeanne που ερμηνεύει η Mary Davis-Smith. O Jamie ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο 1358 όπου γνωρίζει τη Jeanne και την ερωτεύεται. Γύρω τους ξετυλίγεται μια μεσαιωνική ιστορία γεμάτη έρωτα, ίντριγκες, φυλακίσεις, εξιλέωση και συνάντηση με το πεπρωμένο.  Ο Jamie επιστρέφει  στο παρόν όπου και αναπολεί μελαγχολικά τη συνάντησή του με τη Jeanne στο τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το “The Bells Of Notre Dame”.  

   Εδώ οι Eloy, χωρίς να απομακρύνονται τελείως από τις hard rock τάσεις τους, συνεχίζουν το ταξίδι τους στα μονοπάτια του progressive rock δίνοντας έμφαση στα πλήκτρα, ενώ παράλληλα εισάγουν και συμφωνικά στοιχεία στη μουσική τους.

   Το άλμπουμ αυτό κατάφερε να προκαλέσει διχογνωμία μεταξύ των οπαδών των Eloy για το σε ποια θέση αρμόζει να βρίσκεται στον κατάλογο της μπάντας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για το καλύτερο τους άλμπουμ και άλλοι ότι είναι ένας μέτριος δίσκος. Προσωπικά θα τονίσω μόνο ότι το  “Power And The Passion” είναι ένα διαμάντι της prog-rock σκηνής και ένας δίσκος που σηματοδότησε από τότε και στο εξής τη μουσική κατεύθυνση της μπάντας και συγκεκριμένα του Frank Bornemann, καθώς όλα τα υπόλοιπα μέλη απολύονται, η Harvest ως εταιρεία τον στηρίζει και ο ίδιος συνεχίζοντας το γκρουπ με νέα μέλη βγάζει αριστουργήματα σαν το “Dawn”, το “Ocean”, το “Silent Cries And Mighty Echoes” και το “Colours”.

Track listing

Side One

1.   "Introduction" – 1:11

2.   "Journey into 1358" – 2:54

3.   "Love Over Six Centuries" – 10:09

4.   "Mutiny" – 9:08

Side Two

5.   "Imprisonment" – 3:13

6.   "Daylight" - 2:38

7.   "Thoughts of Home" - 1:05

8.   "The Zany Magician" - 2:48

9.   "Back into the Present" - 3:02

10. "The Bells of Notre Dame" - 6:21